Muzeum Archidiecezjalne Kardynała Karola Wojtyły w Krakowie stawia sobie za cel prezentowanie sztuki sakralnej i religijnej, promocję współczesnych artystów szukających inspiracji w religii, a także eksponuje osobiste przedmioty oraz pamiątki należące niegdyś do Karola Wojtyły.

Bogatą i szczególnie ważną część zbiorów Muzeum stanowią przedmioty osobiste Karola Wojtyły pochodzące z okresu biskupiego, arcybiskupiego i kardynalskiego, dary, które otrzymywał od wiernych w tych latach, a także przedmioty wpisujące się w okres pontyfikatu Papieża Polaka. Pamiątki związane z osobą patrona eksponowane są obecnie na wystawie „Pasterz”, zorganizowanej w roku 100. rocznicy urodzin Papieża Polaka.

Muzeum Archidiecezjalne nie tylko stwarza możliwość obcowania ze sztuką, lecz jest też szczególną przestrzenią rozwoju myśli religijnej i współczesnej duchowości. Pragniemy, aby Muzeum stało się miejscem spotkań, otwartych dyskusji i edukacji, a także było impulsem do rozwoju twórczości artystycznej.

 

„Do tych, którzy z pasją i poświęceniem poszukują nowych „epifanii” piękna, aby podarować je światu w twórczości artystycznej.”

” […] Społeczeństwo potrzebuje bowiem artystów, podobnie jak potrzebuje naukowców i techników, pracowników fizycznych i umysłowych, świadków wiary, nauczycieli, ojców i matek, którzy zabezpieczają wzrastanie człowieka i rozwój społeczeństwa poprzez ową wzniosłą formę sztuki, jaką jest „sztuka wychowania”. W rozległej panoramie kultury każdego narodu artyści mają swoje miejsce. Gdy idąc za głosem natchnienia tworzą dzieła naprawdę wartościowe i piękne, nie tylko wzbogacają dziedzictwo kulturowe każdego narodu i całej ludzkości, ale pełnią także cenną posługę społeczną na rzecz dobra wspólnego.

Odrębne powołanie każdego artysty określa pole jego służby, a zarazem wskazuje zadania, które go czekają, ciężką pracę, do której musi być przygotowany, i wreszcie odpowiedzialność, którą winien podjąć. Artysta świadomy tego wszystkiego wie także, że musi działać nie kierując się dążeniem do próżnej chwały ani żądzą taniej popularności, ani tym mniej nadzieją na osobiste korzyści. Istnieje zatem pewna etyka czy wręcz „duchowość” służby artystycznej, która ma swój udział w życiu i w odrodzeniu każdego narodu. Na to właśnie zdaje się wskazywać Cyprian Norwid, kiedy pisze.”   

( Z LISTU DO ARTYSTÓW)

św. Jan Paweł II