Muzeum Archidiecezjalne stawia sobie za cel prezentowanie sztuki sakralnej i religijnej, promocję współczesnych artystów szukających inspiracji w religii, a także eksponuje osobiste przedmioty oraz pamiątki po Karolu Wojtyle -papieżu Janie Pawle II.

Bogatą kolekcję tzw. darów papieskich, stanowią przedmioty z całego świata, które Ojciec Święty otrzymywał podczas swoich licznych podróży apostolskich, jak i spotkań z pielgrzymami w Watykanie. Kolekcja ma charakter nie tylko sentymentalny ale posiada również wyjątkową wartość historyczną, artystyczną i kulturową. Ekspozycja stanowi okazję do ciągłego przeżywania nauczania Jana Pawła II, Jego słów i czynów.
Muzeum Archidiecezjalne nie tylko stwarza możliwość obcowania ze sztuką, lecz jest też szczególną przestrzenią rozwoju myśli religijnej i współczesnej duchowości. Pragniemy, aby Muzeum stało się miejscem spotkań, otwartych dyskusji i edukacji, a także było impulsem rozwoju twórczości artystycznej.

 

„Do tych, którzy z pasją i poświęceniem poszukują nowych „epifanii” piękna, aby podarować je światu w twórczości artystycznej.”

” […] Społeczeństwo potrzebuje bowiem artystów, podobnie jak potrzebuje naukowców i techników, pracowników fizycznych i umysłowych, świadków wiary, nauczycieli, ojców i matek, którzy zabezpieczają wzrastanie człowieka i rozwój społeczeństwa poprzez ową wzniosłą formę sztuki, jaką jest „sztuka wychowania”. W rozległej panoramie kultury każdego narodu artyści mają swoje miejsce. Gdy idąc za głosem natchnienia tworzą dzieła naprawdę wartościowe i piękne, nie tylko wzbogacają dziedzictwo kulturowe każdego narodu i całej ludzkości, ale pełnią także cenną posługę społeczną na rzecz dobra wspólnego.

Odrębne powołanie każdego artysty określa pole jego służby, a zarazem wskazuje zadania, które go czekają, ciężką pracę, do której musi być przygotowany, i wreszcie odpowiedzialność, którą winien podjąć. Artysta świadomy tego wszystkiego wie także, że musi działać nie kierując się dążeniem do próżnej chwały ani żądzą taniej popularności, ani tym mniej nadzieją na osobiste korzyści. Istnieje zatem pewna etyka czy wręcz „duchowość” służby artystycznej, która ma swój udział w życiu i w odrodzeniu każdego narodu. Na to właśnie zdaje się wskazywać Cyprian Norwid, kiedy pisze.”   

( Z LISTU DO ARTYSTÓW)

Jan Paweł II